Wolne uczenie sięTradycyjny system nauczania
Cel i miara sukcesu szkoły Nauczenie praktycznych i przydatnych w dorosłym życiu kompetencji, małej społeczności dzieci, z dużym naciskiem na indywidualne poczucie satysfakcji i szczęścia. Przekazanie wiedzy określonej podstawą programową, jak największej ilości uczniów.
Fundamentalne Wartości Wolność i odpowiedzialność.
Dziecko ma możliwość decydowania o sobie i o swoim czasie. Dzięki takiej swobodzie ma okazję doświadczyć naturalnych konsekwencji swoich działań. W efekcie uczy się odpowiedzialności za swoje decyzje i troski o to, by jego cele nie szkodziły jemu i innym.
Posłuszeństwo, hierarchia.
Dziecko uczy się posłuszeństwa i uznaje wyższość nauczycieli. Często porzuca swoje cele, gdyż nie ma dość swobody, aby je realizować.
Treść nauczania Praktyczna wiedza i umiejętności na całe życie
Dzieci w wieku 5-10 są rozwojowo w okresie ułatwionej nauki przez robienie – wykonywanie czynności (a nie siedzenie w ławkach i czytanie książek). Opanowane w ten sposób kompetencje pozostają ich atutem na całe życie.
Książkowa wiedza
Łatwo dostępna i coraz szybciej dezaktualizująca się wiedza, w wielu wypadków nie posiadająca praktycznego zastosowania w codziennym życiu.
Dobór materiału edukacyjnego Indywidualny dla każdego ucznia, rozwijający wrodzone talenty
Program nauczania jest indywidualnie dobierany pod pasje, talenty i aktualny poziom kompetencji danego ucznia. Dziecko wybiera, czego i jak się uczy, dzięki czemu robi to chętniej i wybiera sposób, który najlepiej mu odpowiada.
Przymusowy, jednakowy dla wszystkich
Podstawa programowa, jest materiałem o uśrednionym stopniu trudności, dla dzieci ze wszystkich grup społecznych, dodatkowo pozbawionym nauki praktycznej ze względu na trudności organizacyjne i finansowe szkół.
Rola nauczyciela Wspiera samodzielność, zaciekawia, inspiruje
Nauczyciel, proponuje i podpowiada ciekawe możliwości nauki, z których dziecko samo wybiera to, co je interesuje. W takim systemie nauczania, to właśnie dziecko aktywnie sięga po wiedzę i umiejętności. Jest także opiekunem i mentorem.
Nadzoruje, karze i nagradza
Nauczyciel egzekwuje i nadzoruje naukę dziecka. Nagradza i karze dziecko za jego wyniki.
Motywacja ucznia do nauki Motywacja wewnętrzna – „uczę się dla siebie – tego, co mnie interesuje”
Dziecko uczy się dla siebie z własnej inicjatywy i potrzeby. Najcięższą i najrzadziej spotykaną karą w wolnej szkole jest niemożliwość uczęszczania na lekcje.
Motywacja zewnętrzna – „uczę się dla oceny – tego, co muszę”
Dziecko często nie rozumie, dlaczego ma się uczyć danego materiału. Jednym z najistotniejszych powodów, dla których podejmuje wysiłek, jest ocena i odczuwany przymus.
Do czego szkoła stymuluje? Szkoła stymuluje do pełnego samorozwoju: do uzyskania wysokiej samoświadomości, podejmowania odpowiedzialnych wyborów oraz wiedzy i kompetencji potrzebnych do prowadzenia spełnionego, szczęśliwego życia. Szkoła stymuluje dzieci do uzyskiwania ocen. Nagradzane jest posłuszeństwo, skrupulatność w wykonywaniu poleceń i efektywność mechanicznego zapamiętywania informacji.
Państwowe Świadectwo Szkolne TAK TAK
Główne kompetencje po zakończeniu nauki Samodzielność, odpowiedzialność, kreatywność, pewność siebie, umiejętność logicznego myślenia, samoświadomość, umiejętność współpracy
Powyższe umiejętności są bezpośrednim skutkiem mierzenia się z doświadczeniem wolności, decyzyjności w istotnych kwestiach i swobody.
Umiejętność zdobywania ocen, zaliczania testów i egzaminów
Wiedza wedle wszelkich badań, jest nietrwała i z czasem zapominana, w dodatku obecnie niezwykle łatwo dostępna. Główną kompetencją, która pozostaje uczniom po zakuwaniu wiedzy, jest sposób podejmowania decyzji na testach.








Opracowane na podstawie materiałów Szkoły „Trampolina” w Poznaniu i Wolnej Szkoły Warszawa-Bielany.